گر رود دیده و عقل و خرد تو مرو

که مرا دیدن تو بهتر از ایشان تو مرو

آفتاب و فلک اندر کنف سایه ی تست

گر رود این فلک و اختر تابان تو مرو

ای که درد سخنت صافتر از طبع لطیف

گر رود صفوت این طبع سخن دان تو مرو

اهل ایمان همه در خسوف دم خساتمتند

خوفم از رفتن توست ای شه ایمان تو مرو

تو مرو گر بروی جان مرا با خودبر

ور مرا می نبری با خود ازین خوان تو مرو

با تو هر جزو جهان باغچه و بستانست

در خزان گر برود رونق بستان تو مرو

هجر خویشم منما هجر تو بس سنگ دلست

ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان تو مرو

هست طومار دل من به درازای ابد

بر نوشته زسرش تا سوی پایان تو مرو

تو مرو تو مرو

خانه خالیست . در سکوت ، پر ز سایه

مادرم ؟

خانه تاریک است ! اونور بود .

مادرم ؟

مادرم نیست .هست ؟

نه نیست .

خانه خالیست ، او نیست .

رفتنش ازنوع چیست ؟

رفته است ، نیست ،بود .

خانه تاریک ،با صدا ، بی نور ... او کیست ؟!

لحن مرد است , زن نیست.

مادرم نیست , او کیست ؟!

هرچه هست انسان نیست .از محبت خالیست.دستهایش خونیست .

مادرم کو؟ بود .. رفت ؟؟؟

خنده ها حاکیست ،مادرم دیگر نیست ،اشک من جاریست.

زندگی پوچیست.

زندگی ,نور، بود ،رفت ، دیگر نیست.

زندگی ، مادر، خانه .

مادرم ؟

زندگی دیگر چیست ؟

عین مرگ است .

پس پریدن خوب است.

پریدن ؟ ؟ ؟

اومرغ عشق بود! او نیست .!

مادرم بود ، رفت ، دیگر نیست .

قناری ها در قفس!

مادرم می گفت: حق ان ها آزادیست .

مادرم کار خودش را کرد.

زندگی ، مادر ، خانه . قناری ها، قفس خالی ، آزادی .

مادرم بود ؛ رفت ؛ دیگرنیست .

او چقدر خاکیست . . .

او چقدر رویایست. . .