امشب از پشت دیوار های قفس

با اشک و اه به ازدای فکر می کنم

به پرواز هم چو کبوتری مست

می خواهم کنم پرواز در اوج اسمان

برم بالا بازم بالاتر تا پیش خدا

برم تا شوم ازاد از این دنیا

از این غم ،از این دیوار

رها باشم ازین زندان تن

می پرم اری می شوم ازاد

می کنم فریاد که ازادم ازاد

 

امشب باز خسته ام دلی پر از نفرت

فکر نکنم بشه با صد تا دریا

این همه نفرت را به شوری

اشکم باز جاری و دل پر از فریاد

می خواهم فریاد بزنم ولی انگار

کسی دارد گلویم را فشار می دهد

نمی گذارد فریاد راه خود را به بیرون پیدا کند

دارم خفه می شوم نفسم به کندی

 قلبم از تپش دارد می ایستد

 خدایا چرا عدالت را رعایت نکردی

سهم من از این زندگی چی بود

اه و درد و نفرت  تنهایی چرا؟

 

نفرین بر تو ای عجوزه هزار چهره

نفرین بر تو ای زشت سیرت زیبا رو

آخ که از دست تو به کجا باید برد پناه

آخ که چقدر زشت و پلیدی چون دیو

اسم تو دنیا کنیه ات زندگی

ولی آخ که زشت تر از تو نیست نامی

روزی امید وصال یاری

شبی نا بودی یار دیگری

این چه رسمیست که تو عجوزه داری

گویمت عشق، گویی نمی شه

گویم زندگی، گویی نمی شه

گویمت مرگ، گویی مبارکت

آخ که برای چه امدم بر روی تو

ای عجوزه پیر چگونه باز پایداری

با این همه اه

این همه زشتی را که داده به تو

گوین زیبایی تو

انها زشتی تو هرگز ندیدند

رحمی درون سینه سنگ تو نیست

مرا کجا می بری با خود

روزگار از بدی ،بدتر شد

گریه من باز شدیدتر شد

گل ها پژمردن،گل ها مردن

دل من از غصه داغون شد

همه جا برام یک زندون شد

این اتاق مثل قفس شد

قفس تنهایی تنگ تر شد

نفسم توی سینه بند شد

دیگه این دلم مرده

روزگار از بدی بدتر شد

باز در گوشه ی تنهایی اتاقم

تنها نه چون من بودم و یار دیرین دلم

غم و اشک و آه جگر سوز

خدایا من کیم که باید اینچنین

همدم غم و یار دیرین اشک باشم

دیگر چشمهایم از شوری اشکم به تنگ امد

دیگر یارای گفتنم نیست از غم

وقت پرواز است

می خواهم پنجره را بشکنم

و پرواز اغاز کنم

پروازی به سوی اسمان پهناور

پروازی از نوع ققنوس

چون بسوخت جانم در اتش عشق

می خواهم ققنوس وار پرواز کنم

بروم از دیار شما و این شهر پر اشوب

که چیزی دران نیست به جز

دروغ و ریا و هوس گناه الود تنها

می روم پرواز خواهم کرد امشب

چون من اسمونیم و در زمین جایی نیست برای من

 

امشب باز از پشت پنجره ی نا امیدی

نگاهی به خود کردم و دیدم افسوس

دلی چون گل پرپر شده

چشمی چون دریا

گونه خیس از اشک

زندگی کوتاه ولی با افسوس

شده بود باورم خوشبختی

ولی چشم باز کردم

دیدم سرابی بیش نیست

باز شب است و من و افسوس

چشمان خیس اشک و دلی که پرپر

غروری له شده به زیر پای

اه افسوس ،اه افسوس

مادر هرگز تو رانخواهم بخشید

چرا من را به دنیا اوردی و بعد رفتی

نگفتی این کودکم چه بایدبکند

نگفتی در این دنیای پر از نفرت و دروغ

او چگونه باید راه خود را دریابد

مادر هرگز تو را نخواهم بخشید

رفتی و نگفتی این دخترکم چه می شود

بعد از من او برای که بگوید حرف دل را

بعد از من او سر به کدام شانه گریه اغاز کند

نگفتی او بعد از من کجا اغوش پر مهری پیدا کند

مادرم هر گز تو را نخواهم بخشید

رفتی نگفتی او را به که بسپارم

نگفتی او اگر بزرگ شود

نگفتی او اگر عاشق شود

راه عشق را ازکه بیاموزد

رفتی نگفتی اگر  عشق دل او را شکست

اگر عشق او را بر دست باد داد

اگر عشق او را در اتش خود سوزاند

خاکستر او را بر باد داد

او سر بر کدامین شانه گریه کند

او لحظه لحظه های تنهایی را با چه کسی پر کند

مادرم هر گز تو را نخواهم بخشید

نگفتی وقتی او احتیاج بر من دارد

نگفتی وقتی بغض را ه گلویش را بست

نگفتی وقتی فریادش در نت اول خاموش گشت

نگفتی وقتی او ناله گشت

چه کسی طبیب او گردد

مادر هرگز تو را نخواهم بخشید

چون برای پروازم احتیاج بود تو باشی

تا برایم گریه کنی و بدن سردم را تو گرم کنی

نیستی و رفتی و به فکر خود راحت گشتی

ولی من هرگز ،هرگز تو را نخواهم بخشید

چون این تنهایی سکوت من از ان توست

من هرگز تو را نخواهم بخشید

روزگار از بدی ،بدتر شد

گریه من باز شدیدتر شد

گل ها پژمردن،گل ها مردن

دل من از غصه داغون شد

همه جا برام یک زندون شد

این اتاق مثل قفس شد

قفس تنهایی تنگ تر شد

نفسم توی سینه بند شد

دیگه این دلم مرده

روزگار از بدی بدتر شد

منم ققنوس زاییده در آتش

برلب سکوت و در دل فریاد

بیایید صداقت را صدا کنیم

بیایید محبت را با اشک دیگان

آب دهیم تا گلهای انسانیت بروید

بیایید،بیایید

بال پروانه های بی رنگ را

در حوض نقاشی عشق و محبت

رنگ کنیم رنگی از عشق

بیایید گل های یخ را از ریشه برکنیم

به جایش گل های سرخ عشق بکاریم

و از چشمه ی زلال دل آب دهیم

چون بهار است بهار

مادر طبیعت پیراهن سرد غم زمستان را

از تن بیرون کرد و چه تن ناز

به رخ می کشد زیبایی بهار را

دل دائم صبورم را شکستند

به جرم پا به پای عشق رفتن

پرو بال عبورم را شکستند

مرا از خلوتم بیرون کشیدند

چه بی پروا حضورم را شکستند

تمنا در نگاهم موج می زد

ولی رویای دورم را شکستن

پرنده زخمی که پروبالش شکسته

میل پرواز دارد و بال پروازش شکسته

در کنج قفس نامردمی ها دلش نیز شکسته

ناله سر می دهد که آه، آّه

از این شکسته بالی

قلبش فریاد می زند

من مردم که پرواز نتوانی

ان پرنده زخمی منم ،من

درد بی حرمتی ها شکست پروبالم

آه چه بگویم از درد ها که شکست قلبم

آه منم ان پرنده زخمی که شکست پرو بالش

از پایین نوای پیانو می رسد بگوش

چه کسی می نوازد

اینچنین غمگین از پاییز

دلم در تاریکی شب و تنهایی

فشرده می شود دمادم هر دم

من کنون در غربت غربتها

دلم در غربت غریبیست

زبانم زمزه می کند از غم ها

غم تنهایی و شب تاریک پر از درد

چشم اشک می ریزد که چرا

چرا باید چنین بی هم دل بودن

در سکوت شب این چنین

این چنین باید به چکد بر دامن اشک من

قلب می طپد صدای تبش های او در شب

سکوت مخوف شب را می شکند

و فریاد می کند که تکه تکه شدست

تپش های قلب با صدای نواختن موزیک

درهم ادقام اهنگ حزن انگیز دارد

غمهای این من تنها را بر عرش خدا می رساند

گریه در خون دل اغشته گشته

من خود را به دریای خون می زنم

و بانگ بر می اورم

ای مردمان انسانیت

بس است دیگر نامردی و نامردمی ها

بس است دروغ و دورنگی و ریا

بس است فریاد مظلومی،در دادوغال روز گار محو کردن

به خدا دیگر بس است از برای خود

قربانی کردن دیگران

دیگر نفرت را کنار بگذارید

در کنار بدی ها را جان را صیقل دهید

بیایید هم دل باشیم

((هم دلی از هم زبانی بهتر است))

عجب می ایدم این شهر

 مردم چنان بیگانه اند با من

که گویی من از انها نیم و انها نیز از من نیند

هم زبانیم اما زبان هم را نمی فهمیم

محبت را از خود می دزدند و نمی بینید

عشق را کشته اند در خود

نفرت را پذیرا می شوند هر روز نمی بینید

طمع چنگال های خود افکنده بر دل ها و جان ها نمی بینید

دل ها سخت تر از سنگ شده

در رگ ها جاری خون،گرمی نیست

تو در چشمی پیام عشق نمی بینی و نمی خوانی

اسمان تیره و خورشید نمی تابد

و دیری است شادی از این شهر رخت بر بسته

سکوتی سرد حکم میراند بر دل ها

بوی نفرت به جای عشق جا گرفته نمی بینید

گل ها همه کاغذی عشق ها همه پوشالی ایا نمی بینید

در این شهر همه جا بوی غربت و خاک مرگ امانمی بینید

در این جا همه مرده اند و خود نمی دانند

نفرین بر تو ای شهر شهر غربت

که اشنا بی گانه و حرف دروغ راست ترین حرف هاست نمی بینید

باید گفت دیگر شقایقها مرده اند

و زندگی پایان گرفته است

به تو می گویم دوست من

من می گریزم از شهر شما

هم از این دنیا

من می روم به سوی مرگ

گویند گناه است مرگ خواستن

گویند خطاست مرگ طلبیدن

نگویند چرا نامردی کردن

نگویند چرا دو رویی کردن

نگویند که چرا تنفر را دوست داشتن

نگویند که چرا دروغ و ریا داشتن

نگویند که چرا حق مردم را باطل کردن

نگویید که چرا کشتن و خوار کردن

بدی هم دیگر را یاد داشتن

به تو می گویم دوست من

من این گناه را به جان خریدارم

تا به از گناهان دیگر داشتن

من می گریزم از زندگانی

به تو می گویم ای دوست من

بهترین ها را در کلام به یادگارگذاشتن

برای تو دوست داشتن ،دوست داشتن

(عاشق شدن بسيار اسان است)

(نگه داشتن عشق خيلي سخت است)

سلام

عشق کلمه بسيار پرمعني و زيبايي هست عشق يعني دو روح يکي شدن و هميشه نيمه شدن

نيميدر کالبد معشوق و نيمي در کالبد عاشق اين يکي شدن روح خيلي سخت است

 نگه داشتنش عاشق واقعي اين انسجام و ادقام را براي ابد نگه مي دارد حتي اگر معبود او ديگر

 نباشد

عاشقان عاشق بمانيد و هرگز دوست داشتن را به جاي عشق نگيريد و کلمه عشق را مثال کفش

 خانه مداوم در دهان خود نگردانيد

خودراميان هر چه غزل جا گذاشتم

وقتي به حس شعر تو من پا گذاشتم

ازحس خسته اي که درونم نشست و رفت

خود را ميان دست تو تنها گذاشتم

يک اسمان شکست به روي تن غزل

ابي ترين نگاه تو را تا گذاشتم

ديشب دچار حادثه تنها شدم ولي

دست دعا براي تو من واگذاشتم

شايد هميشگي شدي و من دل تو را

جايي ميان ساحل و دريا گذاشتم

روي تن سپيد و اهورايي غزل

جايي براي عالم معنا گذاشتم

حالا براي باور عشق هميشه ام

روي سکوت قلب تو امضا گذاشتم

يک ناگهان که عطر تو در قلب من تپيد

خود را دوباره توي غزل جا گذاشتم